Ρήξεις και ανατροπές παντού για να εμπνεύσουμε ξανά!

November 4, 2019 admin 0 Comments

Η ομιλία μου στην Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 1/11/2019.

“Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Βλέπω και σήμερα ανάμεσα μας ανθρώπους με μεγάλη ιστορία και εμπειρίες. Με συνεισφορά στις αλλαγές και το έργο του ΠΑΣΟΚ. Όμως, εγώ ανήκω σε μια γενιά που δεν έγινε ΠΑΣΟΚ γιατί γνώρισε τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν έγινα ΠΑΣΟΚ γιατί γνώρισα τον Γ. Γεννηματά.

Δεν έζησα τους μεγάλους αγώνες της δεκαετίας του 70, ή του 80. Ανήκω σε μια γενιά η οποία γεννήθηκε μετά την μεγάλη Αλλαγή. Ανήκω σε μια γενιά που η κρίση της πήρε όσα είχε ως δεδομένα, που η κρίση φάνηκε να της γκρεμίζει τα όνειρα.

Και είδε η γενιά αυτή, η δικιά μας γενιά, το ΠΑΣΟΚ της αλλαγής, το ΠΑΣΟΚ του εκσυγχρονισμού, το ΠΑΣΟΚ των μεγάλων αλλαγών και της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης να φορτώνεται στην πλάτη του όλο το μεγάλο βάρος το οποίο δημιούργησαν άλλοι. Όχι ότι αυτό ήταν αλάνθαστο, χωρίς καθυστερήσεις και λάθος επιλογές.

Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, είναι, άραγε, δίκαιο το κίνημα μας, να χρεώνεται μόνο του, όλες τις συνέπειες της Μνημονιακής περιόδου, και ειδικά όλη την καταστροφική πορεία της χώρας από το 2004 ως το 2009, την οποία ήρθε να αντιμετωπίσει ως πυροσβέστης σε μια φωτιά που είχαν βάλει άλλοι;

Δεν είναι αυτό κάτι το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε σήμερα που φαίνεται ότι ο κόσμος ωριμάζει μετά από δύο αντιμνημονιακές κυβερνήσεις;

Δεν είναι αυτό ένα θέμα για το οποίο σήμερα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να αποκαταστήσουμε την ιστορία; Και μαζί με αυτήν, την πλούσια παρακαταθήκη, τη δουλειά και τα πρόσωπα τα οποία άλλαξαν την Ελλάδα την περίοδο της μεταπολίτευσης;

Και αν δεν το κάνουμε εμείς όλοι μαζί, ποιος θα το κάνει για εμάς; Αυτοί οι οποίοι έριξαν όλο το ανάθεμα της μεταπολίτευσης και της κρίσης στο ΠΑΣΟΚ επειδή τους συνέφερε;

Αυτοί που ξεκινώντας από το 1989 και συνεχίζοντας μετά το 2009 συνεχίζουν την απαξίωση του ΠΑΣΟΚ, ενώ ταυτόχρονα παίρνουν στελέχη που ανδρώθηκαν στις δικές μας κυβερνήσεις;

Πρέπει να πούμε με πολύ μεγάλη σαφήνεια ότι αν ένας από τους βασικούς λόγους, τις βασικές αιτίες της κρίσης μας ταλανίζει ακόμα και σήμερα, είναι ότι πολλοί έμαθαν να βάζουν το εγώ τους πάνω από τη συλλογικότητα. Συνήθισαν να βάζουν τις φιλοδοξίες του πάνω από τους χιλιάδες ανώνυμους φίλους του ΠΑΣΟΚ, που πίστεψαν και οραματίστηκαν την ισχυρή Ελλάδα. Από αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι κόλλησαν αφίσες, έδωσαν εκλογικές μάχες χωρίς να παίρνουν τίποτα, δέχτηκαν πάρα πολλές προκλήσεις και προσκλήσεις να ξεπουλήσουν τις ιδέες, τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες τους και δεν έκαναν ποτέ πίσω.

Και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους εμείς δεν μπορούμε σήμερα να ξανακάνουμε το ίδιο λάθος που τους πλήγωσε, να βάλουμε εγωισμούς πάνω από την συλλογικότητα.

Γιατί η συλλογικότητα μας,αυτή την οποία υπηρετήσαμε όλοι από πολλά και διαφορετικά πόστα, σήμερα μας έχει ανάγκη. Και μας έχει ανάγκη όχι για να κάνουμε μια επιμνημόσυνη δέηση, όχι για να κλείσουμε το ΠΑΣΟΚ με όρους τιμής, αλλά για να πάρουμε ορμή και δύναμη από την πλούσια παρακαταθήκη, από τις βαθιές ρίζες και να προχωρήσουμε μπροστά.

Και τί χρειαζόμαστε σήμερα για να προχωρήσουμε μπροστά; Χρειαζόμαστε ρήξεις και ανατροπές με αυτούς οι οποίοι εκφράζουν τη συντήρηση και τα κατεστημένα. Ρήξεις και ανατροπές με όσους κρατούν την Ελλάδα δέσμια των συμφερόντων τους. Είτε αυτοί προέρχονται από τη δεξιά, είτε από την κλειστή αριστερά.

Χρειαζόμαστε ρήξη και ανατροπή. Και χρειαζόμαστε μια ρήξη και ανατροπή η οποία έχει ως στόχο να εμπνεύσει ξανά ειδικά τη νέα γενιά, τη γενιά αυτή η οποία δεν έζησε τους μεγάλους άντρες και τις μεγάλες γυναίκες της δεκαετίας του 80, αλλά ζει τα αποτελέσματα των μεγάλων πολιτικών επιλογών του ΠΑΣΟΚ, των επιλογών αυτών που πήραν τα παιδιά των εργατών και των αγροτών και τους έκαναν μεσαία τάξη, των παιδιών αυτών που σήμερα αγωνίζονται κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και με πολύ χαμηλούς μισθούς για να βελτιώσουν τη ζωή τους και τη ζωή των επόμενων γενεών.

Και όσο η ΝΔ φτιάχνει ένα κόμμα και ο ΣΥΡΙΖΑ φτιάχνει ένα άλλο κόμμα, εμείς ήμασταν οι πρώτοι οι οποίοι πήραμε την πρωτοβουλία να φτιάξουμε μια νέα μεγάλη παράταξη. Γιατί αυτό το οποίο ονειρευτήκαμε όλοι στο Κίνημα Αλλαγής και τρίβαμε τα μάτια μας το 2017 με τη συμμετοχή των πολιτών, ήταν να φτιάξουμε την πρώτη δύναμη της νέας εποχής.

Σε κάποιους δεν αρέσει το σήμα. Και Καταλαβαίνω, προφανώς, ότι το ΠΑΣΟΚ είναι πιο βαρύ ως όνομα. Αλλά αρκούσε το ΠΑΣΟΚ το 2012 όταν πήγαμε από το 45% στο 12%; Αρκούσε το ΠΑΣΟΚ το Γενάρη του 2015 όταν πήγαμε από το 12,5% στο 4,7%; Όχι. Ηττήθηκε η ταμπέλα ή οι πολιτικές επιλογές; Ηττήθηκαν οι άνθρωποι ή οι πολιτικές επιλογές; Και ο τρόπος για να ανατρέψουμε αυτές τις συνθήκες είναι ένας τρόπος ο οποίος σχετίζεται μόνο με την εικόνα ή με τις πραγματικές πολιτικές ρήξεις που έχουμε να κάνουμε;

Η άποψη μου είναι ότι χρειαζόμαστε το δεύτερο. Χρειαζόμαστε ρήξεις οι οποίες θα δημιουργήσουν ένα κόμμα το οποίο λειτουργεί δημοκρατικά, ανοιχτά και θεσμικά. Και αυτό δεν ισχυρίζεται ποτέ κανένας ότι γίνεται αλάνθαστα τα τελευταία 4,5 χρόνια. Αλλά να είμαστε αντικειμενικοί και σε κάτι ακόμα. Η Φώφη Γεννηματά έχει εκλεγεί τα τελευταία 4 χρόνια 2 φορές αρχηγός. Τα τελευταία 4,5 χρόνια έχουμε κάνει 5 συνέδρια. Έχουν συμμετάσχει σε εκλογικές και πολιτικές διαδικασίες χιλιάδες άνθρωποι. Και όλοι αυτοί έχουν έρθει στα συνέδριά μας και έχουν ψηφίσει πολιτικές αποφάσεις. Και τι κάνουν κάποιοι, ως ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι μας πίστεψαν,μας πιστεύουν και είναι εκεί έτοιμοι να μας ξαναπιστέψουν; Θέλουμε αντί να ασχοληθούμε με τις ξαφνικές χρεώσεις των τραπεζών, να ασχοληθούμε ξανά με την εκλογή μιας νέας κεντρικής επιτροπής. Τί κάνουμε στους ανθρώπους αυτοί οι οποίοι είναι έξω και οι οποίοι αμείβονται με 500 ευρώ; Τους λέμε ότι το σημαντικότερο πράγμα είναι να ασχοληθούμε με κάτι το οποίο έχουμε ψηφίσει και έχουμε ξαναψηφίσει πολλές φορές.

Η άποψη μου είναι ότι δεν πρέπει να σταθούμε στα διαδικαστικά ζητήματα τα οποία έχουμε κουβεντιάσει πολλές φορές και για να είμαστε ειλικρινείς όλοι μεταξύ μας, ξέρουμε όλοι πάρα πολύ καλά τί έχει γίνει συνολικά τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια.

Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση. Το βασικό είναι να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές. Για να τις κάνουμε όμως, πρέπει να πάρουμε και μια απόφαση. Ότι θα αποφασίζουμε με πλειοψηφίες και μειοψηφίες οι οποίες θα γίνονται σεβαστές από όλους. Για να φτιάξουμε μια νέα δημοκρατική παιδεία η οποία θα έχει ως στόχο όλα τα νέα παιδιά τα οποία σήμερα βρίσκονται εδώ και παρακολουθούν τη διαδικασία να αποκτήσουν και άλλα θετικά παραδείγματα. Θετικά παραδείγματα τα οποία φτιάχνουν πολιτικούς τους οποίους εμείς θαυμάσαμε από τα κείμενα τους και τις παρεμβάσεις τους, από τις μεγάλες αλλαγές τις οποίες έκαναν και οι οποίοι έβαζαν τα προσωπικά τους ζητήματα, τις φιλοδοξίες και τις ματαιοδοξίες κάτω από τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ.

Είμαστε αποφασισμένοι να το κάνουμε αυτό; Πρέπει να είμαστε. Και υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι οι οποίοι θα μπορούσαν να αξιώνουν πράγματα, να διεκδικούν θέσεις και να έχουν παράπονα, οι οποίοι δεν το έκαναν ποτέ. Σε αυτούς τους ανθρώπους έχουμε μια υποχρέωση. Έχουμε υποχρέωση να μην επαναλάβουμε κανένα από τα λάθη του παρελθόντος.

Κανένας δεν περισσεύει. Όλοι μαζί οφείλουμε να διαμορφώσουμε μια νέα πρόταση. Φτάνει πια με τους παράλληλους μονολόγους. Χρειαζόμαστε μια σοβαρή εσωτερική διαδικασία με την οποία θα καταλήξουμε σε ένα ριζοσπαστικό, ρηξικέλευθο πρόγραμμα και στο οποίο θα δώσουμε ευκαιρίες σε αυτούς οι οποίοι σήμερα ανήκουν στην κατηγορία των μη προνομιούχων.

Αυτό είναι μόνο στο δικό μας χέρι. Αν πάρουμε την απόφαση ότι κάθε φορά που θα βγαίνουμε στα ΜΜΕ θα υπερασπιζόμαστε τις δικές μας θέσεις. Αν πάρουμε την απόφαση ότι κάθε φορά που θα βγαίνουμε να μιλάμε στις ανοιχτές διαδικασίες τις δικές μας θα λέμε με θάρρος ακόμα και τη διαφωνία μας,αλλά θα υπερασπιζόμαστε όταν βγαίνουμε από αυτές την κοινή μας άποψη. Και να συνειδητοποιήσουμε ότι σε αυτήν τη διαδικασία η οποία πάντοτε είναι δυναμική, έχουμε πρώτα και πάνω από όλα την υποχρέωση να φτιάξουμε μια νέα συλλογικότητα. Μια νέα συλλογικότητα στην οποία εμείς που δεν ζήσαμε τις μεγάλες στιγμές της δεκαετίας του 80 και του 90, έχουμε προοπτική να ζήσουμε μεγάλες στιγμές για την παράταξή μας και την Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες.

Η δική μας παράταξη είναι συνυφασμένη με όλες τις μεγάλες αλλαγές που έγιναν την περίοδο της μεταπολίτευσης και πρέπει να ξαναγίνει η παράταξη η οποία θα έχει το ενδιαφέρον της στραμμένο, σε εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι πονάνε γιατί δεν μπορούν να ζήσουν σήμερα με αξιοπρέπεια. Σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι αναζητούν την πραγματική ελπίδα. Σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι είναι εκεί και μας περιμένουν να τους πούμε τις λύσεις μας στα μεγάλα προβλήματα τα οποία έχουν. Σε αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να απευθυνθούμε όλοι μαζί,ο καθένας από διαφορετικό μετερίζι, αλλά ως μία και ενιαία φωνή. Ως μία παράταξη η οποία έχει ως στόχο να δει την Ελλάδα του 2030 να είναι σε πολύ καλύτερο σημείο από την Ελλάδα του 2019.”